Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Ανοιχτά παράθυρα...


Το μεγάλο σπίτι γινόταν όλο και περισσότερο ασφυκτικό. Η μόνη διέξοδος τ' ανοιχτά παράθυρά του που έβλεπαν αττικούς ουρανούς γαλήνιους, απειλητικούς, χρωματιστούς. Αναρωτιόμουν γιατί τα περισσότερα παιδιά τους ζωγραφίζουν μ' ένα επίπεδο γαλάζιο. Προμήνυμα τυφλών ενηλίκων. Άρχισα να ζωγραφίζω ουρανούς - και όχι μόνο. Τις σπάνιες φορές που κατάφερνα να συγκεντρωθώ στο τελάρο μου χανόμουν μες τα χρώματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Τότε τον είδα για πρώτη φορά..."
Εκδόσεις Το Ροδακιό, 1996

1 σχόλιο:

Mariela είπε...

Καλή αρχή Στελλίτσα μου!